آهنامه

asbe-atash — Mon, 10 Mar 2008 17:23:18 GMT

هذیان مادر..

اب نسیان به سارا بنو شانید

تا در پرچین های ذهنم سرش را

ببرم

بخورانم

به هر چه چوپان عاشق

تا سیر شوند

تا فراموش کنند

عشق و افسانه را..

http://sheikh.persiangig.com/image/moharram/asb.JPG

ان مادیان سرخ یال..

asbe-atash — Mon, 10 Mar 2008 17:12:53 GMT

نامت همین که سبز شود بر زبان من
طعم تمشک تازه بگیرد دهان من
من برکه ای زلالم و لب های کوچکت
افتاده اند مثل دو ماهی به جان من
تا بگذرد در آینه سرو روان تو
گل می کند هرآینه طبع روان من
گیسو مگو که جاده ی ابریشم است این
آنک رسد شکن به شکن کاروان من
دامان توست بازدم باغ های چای
پیراهنت تنفس خرماپزان من
در سینه، جای دل، حجرالاسودی توراست
ای چشم هات آینه ی باستان من
هر یک به شکلی از تو مرا دور می کنند
نفرین به دوستان تو و دشمنان من
هر وعده، پشت پنجره.. اندوه ناشتا
چون قرص ماه حل شده در استکان من
***
باید خروسخوان به تماشا سفر کنیم
آماده باش وقت سحر مادیان من...

علیرضا بدیع

asbe-atash — Sat, 08 Mar 2008 09:27:18 GMT

من دوست دارم نگاهت را

چه کسی می تواند گذشته را به باد بسپارد

بگذریم که فردا چه خواهد شد...

اسمان صاف بود

ماهی پنداشت که دریاست

پرید...

asbe-atash — Sat, 08 Mar 2008 09:15:18 GMT

سلام بهار اهسته تر ..

من عاشقم و از بهار دلگیرم

من عاشقم و نمی خواهم باور کنم که غیر از پاییز می شود منتظر فصلی بود..

asbe-atash — Sat, 08 Mar 2008 09:04:18 GMT

قدمم مسافت را

در کوچه لگد مال می کند

جهنم درونم را

اما..

چاره چیست؟

ولادیمر

این بهار چرا بوی پاییز میده؟؟

asbe-atash — Thu, 01 Nov 2007 15:06:18 GMT

به همین

قیصر شعر ایران هم رفت

به همین سادگی

تسلیت

ای کاش

آدمی

وطنش را

هم چون بنفشه ها

می شد با خود ببرد

هرکجا که خواست

سلام دوستان

باز آمده ام اما نه با سبدی از بابونه و نسترن که با زنبیلی از نارنج و ترنج ..

دست مرا بگیر تا با هم به زمزمه ی شعری برویم از مادر بهتر از آب روانم ... :

مرا ببر به سرزمین نور

به آن جا که شقایق های عاشق

پنجه ی خورشید را فشرده اند

و در برابر قبله گاه عشق سر تعظیم فرو آورده اند

آن جا که نیلوفر های آبی زیبا زیر مهتاب کتاب راستی و صداقت می خوانند

آن جا که بید کهن به سوگ گل و غنچه و گیاه گیسو پریش می کنند...

دستت را در دلم فرو ببر

و زندگی ام را به هم بزن

تا بالا بیاورم هرچه جز نام ات را .

ما از این جا به بعدش را محض خنده با دماغ مان می نویسیم باور کنید :

tyhj hعععععععععغف

عجب حالی داد . از این به بعد در هر پست بخشی خواهیم داشت با عنوان دماغ نوشته ها . یه چیزی تو مایه های همان دلنوشته های سابق!

بی شک این نوشته ها می تواند در آینده ی ادبی موثر واقع شود. مگر داداییسم ها چه کردند؟ یک مشت کلمه را می ریختند توی کیسه و سپس به ترتیب بیرون می کشیدند. از کنار هم قرار گرفتن این کلمات شعر واره ای درست می شد .

ما بر آنیم که دماغ های ما از کیسه معتبر تر و شاعرانه تر ست.

حالا تازه ترین غزل یکی از بچه های انجمن رو با هم می خونیم :

سنگی به تو داده ست ، فلاخن به من اما

بالی به تو و شوق پریدن به من اما

دور از منی آن گونه که این برکه از آن ماه

نزدیک تری از رگ گردن به من اما

ای ماه تو را میوه ی ممنوعه کشیده

تعلیم نداده ست پریدن به من اما

از خرمن بر شانه رهایت نرسیده ست

اندازه ی یک دانه ی ارزن به من اما

چون بادکنک گوش به فرمان تو هستم

زنهار مزن این همه سوزن به من اما

من سیب ترینم تو اگر چاقو باشی

آتش تو و آماده تر از پنبه من اما

تا ملک فنا بیشتر از چند قدم نیست

با این همه امشب بده مامن به من اما ...

علیرضا بدیع

و به پایان می رسم با بخشی از شعر ابر شلوارپوش مایاکوفسکی ...:

مرا نمی خواهی افسوس

باز باید ببرم دل صدپاره ام را

چونان سگی که تا به لانه اش می کشاند

اشکریزان

پایش را که از جای کنده است

قطار

همین!

asbe-atash — Wed, 31 Oct 2007 19:22:18 GMT

دلم برایت زبان ساده ی عشق است

سلیس وساده بگویم دلم گرفته برایت...

asbe-atash — Mon, 29 Oct 2007 17:16:18 GMT

به نام اسب

با یاد مادرم که می خندد

سلام دوستان هماره . من آمده ام با سبدی از بابونه و نسترن ...